Ərməğan
Hər səhər çağırır məni bir çinar,
hər səhər yenidən doğur intizar.
Qonşu həyətindən səssiz-səmirsiz
üstümə uzanan boz kölgəsiylə.
Kölgə naləsidir
kölgə
ah
fəqan...
Hər səhər çinarın bir budağından
bir kəndir sallanır,
kəndir
ərməğan.
Bir od qalansa da çağırır məni,
sürtünən daşların qığılcımından
sürtünən daşların
daş ürəklərin.
Küləklər əssə də çağırır məni,
sürtünən daşların qığılcımını
hərləyib-fırlayıb çinara sarı
aparıb atsa da bu küləklərin
əsməyi,
əsməyi
bu küləklərin.
Bu yanan çinara imdad gəzirəm,
sənin yaşıl-yaşıl yuxularından,
başqa ağacların qoxularından
bir içim verməyə su tapmasam da,
əlimdə bir şüşə fəryad gəzirəm;
Gecənin bağrını yarıram əvvəl,
ardımda kölgələr, əlimdə məşəl,
kəndirlər, budaqlar, ölümlər kimi
niyə göy üzündən sular asılmır,
niyə sarmaşıqlar ona sarılmır,
niyə bu torpağa qarışa bilmir?
Bu yanan çinara imdad gəzirəm,
küləklər, buludlar, yağışlar hanı?
Deyirdin, bəs Allah bağışlar,
hanı?
səndən diləmirəm bağışlanmağı,
qoy məni çinarlar bağışlasınlar.
Eybi yox, səninlə qiyamətimiz
bir ayrı qiyamət gününə qalsın.
Amma bu çinarın, yanan çinarın,
atadan, anadan yetim qalmayan,
budaqdan bu yetim qalan çinarın
eybi yox, cücərər həndəvərində,
cücərər yenidən nazlı bir fidan;
hər səhər asılar bir budağından
bir kəndir,
bir kəndir
kəndir
ərməğan.
Deyəsən, balıqlar üzməyi sevir
Dalğanı dənizdə bəsləyən külək,
dənizin altını üstünə çevir!
Dalğanı dənizdən ayıran külək,
dalğanı dənizdən, dənizi məndən,
dənizi dənizdən, məni də məndən
ayır hamımızı, amma səbr elə,
balığı dənizdən ayırma hələ.
Deyəsən, balıqlar üzməyi sevir,
deyəsən, balıqlar uçmağı hələ,
deyəsən, balıqlar,
deyəsən, hələ.
Pusquda durublar təsəlli üçün,
kölgələr süzülür başına indi.
qapqara buludlar qoşulacaqlar
balığın gözünün yaşına indi.
Küləyin balığa yazığı gəlmir,
elə bil haçansa əzizlərini
çarmıxa çəkiblər, dara çəkiblər,
başıma haranın külünü töküm?
balıqlar dənizə kürü töküblər.
Deyəsən, balıqlar boğulacaqlar,
deyəsən, dənizdən
əlim üzüldü.
Deyəsən, analar yasa batıblar,
deyəsən, atalar,
atalar öldü.
Dəniz qorxuludur, sinəsi üstə
burulğan, burulğan, burulğan gəzir.
Dənizə zillənib baxır qağayı,
dili ağı deyir, gözü qan gəzir.
Əzizinəm, ağlama,
üzünü cırmaqlama,
dənizdə tufan olar,
dənizə bel bağlama.
Sənə söz verirəm, dərbədər balıq,
keçər bu tufanın, keçər ağrısı,
yetim balaların böyüyəcəklər.
Sənə söz verirəm, əzazil külək,
sənə söz verirəm, gecə yarısı
balıqlar uçmağı öyrənəcəklər.
Adını özgədən soruşan köpək
Qarşına çıxdısa bir axşam çağı
adını özgədən soruşan köpək.
deməli, gecənin bir aləmində
özgələr güləcək,
köpək hürəcək.
Özgələr güləcək acizliyinə,
özgələr güləcək cılızlığına,
özgələr güləcək,
köpək hürəcək.
Uzaqdan eşidib bu hürüşləri
diksinib yuxudan duracaq hələ
bir körpə
boğazın cıracaq hələ.
Adını özgədən soruşan köpək
yuxudan körpələr oyatdığıyçün
başqa bir küçədə,
başqa döngədə
məsum bir köpəyə
daş atacaqlar.
O məsum köpəyin, məzlum köpəyin
ahını dağlara yetirən külək
o axşam, o gecə
həmin küçədən
o axşam, o gecə
həmin döngədən
keçməyə, dönməyə can atmayacaq,
külək əsməyəcək o tərəflərə.
O məsum köpəyin, məzlum köpəyin
aləmi, aləmi tutacaq ahı.
O axşam, o gecə, bir də o küçə
bir də çətin görə, çətin, sabahı.
Köpək ulayacaq köpəklər kimi,
körpə ağlayacaq körpələr kimi,
bu ev dağılacaq körpülər kimi,
min günlük savaşın astanasında.
Min günlük savaşın, müharibənin
elə ilk günündən, ilk gecəsindən
vurulan olacaq pəncərəsindən,
ağaclar, budaqlar, qırılacaqlar -
qırılan olacaq
millətlər kimi.
Köpək ulayacaq köpəklər kimi,
körpə ağlayacaq körpələr kimi,
bu ev dağılacaq körpülər kimi,
hətta ola bilər
o qədər ölək
daha körpələrə
kəfən çatmasın.
Adını özgədən soruşan köpək,
gör nələr elədin,
adın batmasın.
Rəngbərəng kəfən
Mənə kəpənəyin öləcəyindən
xəbər verməmişdi qara buludlar.
Elə bilirdim ki, bu təmtərağın
ardında bir qədər göy qurşağıyla
ardında bir qədər hələ ümid var.
Amma bu əlimdən tutan uşağın
gözünün yaşını çölün düzünə,
ölən kəpənəyin cənazəsinə,
hər yana, hər yana tökən uşağın
bu qəfil ölümdən xəbəri varmış.
Sən demə, uşaqlar göyə baxarmış,
qara buludlardan xəbər alarmış,
hərlənib-fırlanıb, bir adam tapıb
bir çölün düzünə ha apararmış.
Çağır dostlarını, çağır, ay bala,
çağır ki, dostların bu kəpənəkçün
bu çölün düzündə qazıya mədfən.
Bu çölün düzündən keçəsi olsam,
bu çölün düzündə dayanıb hərdən
ölən kəpənəyi yada salım mən.
Gözünün qorasın tökmə, ay uşaq,
ölən kəpənəyə ağı deməzlər,
ölən kəpənəyin üzünə ağ çək.
Ay ölən kəpənək,
ölüm nədir ki?!
ölümdən ötəri qüssə yeməzlər,
guya ki, sənin nə yaşamağın var?!
gör necə rəngbərəng,
gör necə yaşıl,
gör necə qəhvəyi,
gör necə sarı,
gör necə çəhrayı
sənin ağın var.
Yanğına körüklə gedir uşaqlar
Təpənin üstündə koma göründü,
komanın üstündən ucaldı tüstü;
o yanan daxmanı oyuncaq sanıb
yanğına körüklə gedir uşaqlar.
Sürünün yanından ayrıldı çoban,
gəlib önlərində dayandı çoban,
çobanın sözünü fırıldaq sanıb
yanğına körüklə gedir uşaqlar.
Bir pişik, bir köpək və bir müqəvva,
tarladan təpəyə baxar müqəvva,
onun sükutunu səs-soraq sanıb
yanğına körüklə gedir uşaqlar.
Komanın yanmağı yaman qəribə,
kəlləsində tütən duman qəribə;
qapqara tüstünü ağappaq sanıb
yanğına körüklə gedir uşaqlar.
Xəbər çatar, hər tərəfdən yığılar
komanın başına qoca qarılar.
Matəm nəğməsini şaqqanaq sanıb
yanğına körüklə gedir uşaqlar.
Sürü ayrı düşər qoyun itindən,
qoyun xəbərsizdir ölüm-itimdən.
Deyəsən, ölməyi yaşamaq sanıb
yanğına körüklə gedir uşaqlar.
© Müəllif hüquqları qorunur! Mətndən istifadə etdikdə istinad mütləqdir!
