Yazmaq -
bu dünyadan
ürəyinin başını götürüb getməkdi,
və bir də:
maneələri dəf etməkdi,
dəfn etməkdi,
ağrını, acını,
illərin qara yuyub
ağ sərdiyi saçını...
Yaxşı-yaxşı bax:
bircə rəng var -
Ağ!
Qara - ağ rəngin şərlənməyidi,
göy - şərlənməyidi,
sarı - həsrətidi,
qırmızı - ismət,
yaşıl - qəhətdi, qəhət!
Bilirsən, nədi ölmək? -
yerə baxıb
yeri görmək,
göyə baxıb
yeri görmək...
Bu da təkamülün
növbəti dərsliyi:
dominonu qocalar şövqlə qarışdırır;
onda bilinmir əllərinin əsdiyi.
Kasıblar Hacdı,
varlılar hacıdı,
cinayət məcəlləsindəki
bütün maddələr partlayıcıdı...
Kimin nə vecinə?!
insan bir vaxtlar
"hara" sualına
cavab verirdi,
sonra "kim",
indi "nə"...
Bunu da qeyd elə bir kənara
yuxusuz gecələrdə
çox həsəd aparmışam
güllə altında yatanlara...
Uzun, ya qısa
şeirlərimə tarix yazmıram,
istəyirəm özləri tarix yaza...
© Müəllif hüquqları qorunur! Mətndən istifadə etdikdə istinad mütləqdir!
