Sən bir məhbəs çiçəyiydin,
Dönmüsən süni çiçəyə.
Pəncərəndə günəş də çirkli doğulur,
əllərimiz də,
Küçələr dərir dəmir çiçəklərini.
Həsrətin Ferrari sürətiylə
Səkilərin üzünə tüpürür.
Sən necə biləsən ki...
Acgöz küləklər saçlarını
xərçəng kimi yeyir,
Gülüşlərinlə kədərli gecələr əylənir.
Dünən yenə yadıma düşdün,
Külək pəncərəmdən payız qopardı.
Sən hardan biləydin ki,
Ayaqlarına sahil sərir dənizlər...
İndi ölüm kimi düyünlənirsən boğazımda,
Hələ də köhnə bir qramofon kimi
Darıxıram.
Zamanın divarlarını
əqrəblərin qolları uçurdur,
Qapqara yağışlar daşlayır
çətir-çətir şeytan divarlarını.
Ayrılıq başqa bir fahişəliyə bükür
məhbəs çiçəklərini...
Necə biləsən axı,
Manqurt kimi darıxmaq nədir?!
Tərk edilmiş bir yağışa düşmək nədir?!
Görürsənmi, bozboyun
kölgələrin alaqaranlığında
Ürəyi sınır parlaq güzgülərin.
Harada bir ürək dəvə tikanı
kimi tövşəyirsə,
Harada bir köləlik rəngini dəyişirsə,
qan çiçəklərinə bələnirsən,
Çiyinlərimiz məzarlıq olur.
Tanrının sənsiz hər günü
Çiyinlərim asılır göy üzündən...
Gözlərim qələm kimi
Səsini gecənin divarlarına çəkir.
Bir bilsən, körpə buludların
dopdolu tənhalığı
necə böyüyür şəkillərin ürəyində,
Necə sığışmır dörd divarın arasına göy üzü...
© Müəllif hüquqları qorunur! Mətndən istifadə etdikdə istinad mütləqdir!
