Sükut şeirləri - Rəfail TAĞIZADƏ

Sükutlar məhləsində

Nə sükutdan səs gəlir,

nə gülüşdən bir səda.

Hər gün söz-söz danışan

baxışın düşür yada.

Qabarıb tez çəkilir

gözümdən keçən yollar.

Qatlayıb barmağını

danışır yoxlar, ollar.

Döyülməyən qapıda

üşüyür haray izi.

Çoxdandı qulaqlar da

unudub səni, bizi.

Xatirələr əlində,

xəyallar kölgəsində,

sərgərdan dolaşıram

sükutlar məhləsində.

Sükutun səsi

Səni göymü apardı

sevmədiyin bu yerdən?

Daha işığın gəlmir

qaranlıq gecələrdən.

Gecələr tam qaranlıq,

gündüz sükut içində.

Uçub, gedib səsin də

durnaların köçündə.

Boğur yeri qaranlıq,

boğur sükutun səsi.

Boğur səni içində

ayrılığın nəfəsi.

Sükutum

Gəl, səni bağrıma basım

mənlə danışan sükutum.

Üzünü yana çevirib.

tez də barışan sükutum.

Susur... danışır hələ,

sığmır göyə, sığmır yerə.

Sözünü kəsim necə

özüylə yarışan sükutum?

Məni əzabdan qurtaran,

içimdə rahatlıq yaradan,

məni özüylə aparan

sözə alışan sükutum.

Mən səni sevdim, sevirəm,

şəninə alqış deyirəm -

başı qarışan sükutum,

susan-danışan sükutum.

Sükutlu gecə

Göy üzü aram-aram

ulduzları qoparır.

Qolun boynuna salıb

bulud ayı aparır.

Yuxumu itirmişəm

bu darıxan gecədə.

Əlin qoynuna qoyub

mürgü vurur küçə də.

Ruhumu oyatmağa

bir təbəssüm bəs edər.

Umudum əllərimdə

sabahıma yol gedər.

Bu sükutlu gecədə

o sevdiyin mahnını

sənin təki oxudum

əyilib ürəyimə.

Qəm havası

Bir Ay doğar

yorulan buludlar arasından.

Bir Ay doğar,

işıqlanar gecələr.

Əllərimi, qollarımı görərəm,

sənə gedən yollarımı görərəm.

Qəribsəyən gecədə

yolların yanağından

tək ağlayan qəribin

göz yaşını silərəm.

Daş qolları qaldırıb oynayaram

içimdəki qəm havanın pəsinə,

diksinərəm lal sükutun səsinə.

Nə deyəsən,

gecənin bir küncündə

için-için oynayan

bu Allah bəndəsinə...

Gecənin sükutu

İşıqları o sönməyən tək evin

pəncərəsin bir göyərçin döyəcək,

dimdiyində gətirdiyi məktubun

hər sözündən sənin ətrin gələcək.

O ətirdən yuxu qalmaz gecədə,

O gecəni xatirələr alacaq.

O gecənin sükutunu pozacaq

adam gəlib düz önündə duracaq.

Gözlərinə dikiləcək iki göz,

Gözlərində o gözlərin öpüşü.

Lal divarlar yaddaşına köçürər

pərdələrin izlədiyi görüşü.

Bu gecəyə lap ömrünü verərsən.

Yalvararsan qaranlığa ilk kərə.

Bir ismarış göndərərsən Günəşə:

"Nə olar, sabah sən yuxula, yat", - deyə.

Göz yaşı

Səsində sözlər üşüyür,

baxışında baxışlar.

Axır, ovcuma axır

gözlərindən yağışlar.

Bu sükutun içində

döyür məni hıçqırıq,

Cüt dodaqlar qapalı,

hardan gəlir qışqırıq?!

Əlimdə əl danışır,

gözlərində baxışlar.

Əyil, bir ovcuma bax.

Barmağımız boğulur,

...damcı-damcı yağışlar.

Sevdirmə mənə

İlahi, bu qızı sevdirmə mənə,

pozma gecələrin sükut səsini.

İlahi, bu qızı sevdirmə mənə,

Bu qız dəli edər gecələrimi.

Səsimə səs verən Ay da yox olar.

O ağ buludların gözləri dolar,

Otağın düzəni dəm-dəm pozular.

Otağın düzəni dəm-dəm pozular,

Üzüm qara olar gecə yanında.

Səssizlik özünü gecədən asar,

Sakit gecələrin sükut anında.

Sakit gecələrin sükut anında,

Mənli gecələrin adı hallanar.

Daha gecələrim bakirə qalmaz,

Pərdələr çəkilər, qapı bağlanar...

Sükut

Qaranlıq gecələrin

qara sevdalarında

yenə sərxoş küləklər

üst-başımı arayır.

Nə gecəyə Ay doğur,

nə də bağlı qapılar

bir anlıq aralanır.

Bu gecəki sükutda

kimsə könül qapısın

üzümə açacaqsa,

kimsə "gəl, gəl", - söyləyib,

gözümə baxacaqsa,

halından sərxoş külək

bir anlıq dayanacaq,

sükut da dağılacaq.

Milyon-milyon insanın

hərəsində bir ürək,

hər ağızda bir dua,

hər ürəkdə bir dilək.

***

qapımın kandarında

qapımı döyməyənin

hənirtisin duyuram

bu sükutun içində.

Bu gecə Ay danışdı

kölgələrin halını,

pəncərəyə yapışan

baxışların sayını.

Bu yuxusuz gecədə

xatirələr oyaqdı,

sabahlara ümidli,

xəyallara dayaqdı.

Özümü ovuduram

yaddaşımın səsində,

içimi isidirəm

duyulan nəfəsinlə.

Qaranlıq və sükut

Bu gecənin sükutun

pozmağa haqlı adam.

Hənirtisiz gəzirəm

bu sükutun içində.

Qaranlığın yerişi

çubuqsuz kor yerişi.

Nə bir baxış görünür,

nə uzanan soyuq əl.

Sən ayrı bir aləmdə,

səs qaranlıqtək susur.

Ay gizlənən gecədə

nə səmada bir Ağ yol,

nə yerdə görünən var.

Udur bizi qaranlıq

uzanan dərə kimi.

Aparır uzaqlara

sahibsiz bərə kimi.

Sənsizlikdə hər şey

Sual...

Sənsizlik havası

Apardın hər şeyi,

apardın özünlə.

Küləklərə qoşulub

sözlərimi apardın.

Sənə zillənən baxışları apardın,

buludları, yağışları apardın,

ruhumun rahatlığını,

gecənin addım səsini,

sənə bağlı yaddaşımı apardın.

Unutdum sevgi dolu nəğmələri,

baxışlarda kəlmələri.

İçimin sükutuna

ayrılıq yağır

sənsizlik havasından...

Sükutun harayı

Sükut qəfil elə qışqırdı ki,

bir anın içində öldü gecənin sevinci,

dalğalar geri döndü,

Ay da küsüb getdi,

qərib bir sakitlik...

İşıqlı nə vardısa, çevrildi xatirələrə.

İtdim qaranlığın boşluğunda,

sükutun əli ağzımda...