Hamı və Heç kim
Bütün günü
nə qədər adam sordu kefimi
ağızucu cavab verdim, "yaxşıyam", deyə.
...Heç kim görmədi başımdan qalxan tüstünü,
Heç kim bilmədi ki, necəyəm.
Həndəsi edam
Şair dostum İsmayıl Bayramoğluna
Şaquli bir müstəvi -
yəni polad gilyotina bıçağı -
ona perpendikulyar yerləşən müstəvini,
yəni bədənimi,
boğaz nahiyəsində kəsdiyi zaman
bir alma misalı diyirlənəcək kürə -
başım olacaq.
Mənim sonum
Övladı olmayanlara "sonsuz" deyirlər
Mənim sonumdur sənin əvvəlin
sən mənim sonumsan -
mən sənin əvvəlindim.
Mənim sonum,
səni düşünürəm;
məndən başlayan sonu düşünürəm.
Tək səndə deyil
süzdüyüm göylərdə, yaşadığım mövsümlərdədir,
oxşadığım çiçəklərdə,
yazdığım şeirlərdə, çəkdiyim rəsmlərdədir
mənim davamım, mənim sonum.
Hər kəs sonunu tapınca axtarır,
axtarır,
özünü axtarır hər şeydə -
hər kəs tapmasa da.
Mənim balam, mənim sonum,
uzat sonumu,
sonunu,
sonumuzu,
uzat, gözümün işığı,
dünyanın son duracağına qədər,
yaşat könlümüzün odunu, gözümüzün işığını.
Sən mənim təskinliyimsən, mənim sonum.
Yaxşı ki, sən varsan,
yaxşı ki, sonsuz deyiləm,
yaxşı ki, sonum var -
bəlkə də belə yaxşıdır.
Varlığın üç şərti
Statistika nəyi, necə və nə üçün hesabladığını
daha yaxşı bilir,
amma
xəstəliklər, qəzalar və bəlalardan daha çox
adamlar
həddini və yerini bilməməzlikdən
itirir canını, yəni ölür.
Yazıya pozunun olmaması da
bunun üçüncü şərtidir.
Qarşıdakı ümidsizlik
Verəcəyim sədəqəylə
yolun qırağında, oturduğu yerdəcə mürgüləyən
və hər şeydən əlini üzən dilənçini
ona boy verməyən bu yoxsulluqdan
qurtarmayacağımı bildiyimdən
əlimdəki qəpik-quruşu
onu oyatmağa dəymədiyi üçün
səssizcə
əski mis qaba qoyuram.
Təbəssüm missiyası
Təbəssümümü öldürmək istəyənləri
elə təbəssümümlə də
"öldürmək" istərdim
mən.
Payızda ağaclar
Yarpaq-yarpaq soyunur ağaclar,
yarpaq-yarpaq ağlayır ağaclar...
Yarpaq göz yaşına bənzər,
süzülən damlaya bənzər üzülən yarpaq.
Sapsarı göz yaşlarıyla ağlayır ağaclar,
sakitcə ağlayırlar,
günahsız yerə döyülən uşaqlar kimi,
için-için.
Torpağa, ürəklərinə axıdırlar göz yaşlarını,
bilirlər - olacağa çarə yox,
dərdli-dərdli ağlayırlar.
İnsana bənzəyirlər ağaclar
ağlayanda da,
güləndə də...
Kədər dağları
Dağlara qar yağıb.
Dağlar uyuyur qar altında,
İstidə.
Onlardan qat-qat ucadır
sinə dağlarım -
nə qədər qar yağa, örtməz.
Sinəmə çəkilənlər
adi dağ deyil -
qar altda yatmaz.
Soyuqdan donacaqlar zavallılar!
Qrafik şeir
Təmiz qar.
Bəyaz qar.
Gözünün qarasını ağardacaq qədər bəyaz qar.
Sağır zülmət.
Kor zülmət.
Gözünün ağını qaraldacaq qədər qara zülmət.
Gözlərin - qarlı bir gecə.
Mən - ...zülmətdə günlərlə yol arayan
zavallı yolçu.
Sui-qəsd
Orada
otağın küncündə
köhnə kresloda oturan və
bərəlmiş gözlərini tavana zilləyən adam,
gözlərini tavandan ayıra bilməyən adam
baxışlarından asıb özünü,
tavandan asıb özünü,
asıb özünü
asıb.
Zülmətdən işığa keçid
Qaranlıqda yazdığım şeir,
əl havasına yazdığım şeir,
ağ qoçla qara qoçun davasına
yazdığım şeir,
fikrimin işığında yazıram səni,
İşıqda yazıram səni.
Birinci ağlıma gələn
İndi də
harada və neçə yaşımda oluramsa-olum,
"qaranquşun qarğışı yerdə qalmaz"
deyimini eşidəndə
uşaq ikən
binamızın girişindəki
qaranquş yuvasını bilərəkdən dağıtdığım zaman
quşların qopardığı haray-həşir
və bundan düz üç gün sonra
sevimli nənəmin dünyadan köçdüyü olur
birinci ağlıma gələn.
Məhşər intizarında
Beynim itkin misralar,
ağ kağızın işığına çıxara bilmədiyim
qərib fikirlər məzarlığıdır.
İntizarla
bir Məhşər gününü gözləyirəm.
Tənhalığın sonu
Dəniz də tək idi,
sahil də,
dənizin sahilindəki insan da.
"Yığışaq", dedilər, "ulduz-ulduz göyün altına".
Görüşdülər.
İsinişdilər.
Sevişdilər.
İndi dənizin sahili,
sahilin insanı vardı,
insanınsa həm dənizi,
həm də sahili.
Elə bəxtiyardılar ki...
Onların sevdasına
ulduzlar göydə öpüşürdü dodaq-dodağa,
yarpaqlar... yerdə
və dilim-dilim işıqda yuyunurdu sular.
Daşın öz dilində
Hər gün salam verirəm,
dinməzcə keçir.
Bu gün vermədim,
qayıtdı ki:
- Adam-zad saymırsan, nədir?!
- Səni adam sayıb da yanıldığım yetər.
Daşa daş dilində salam verərlər -
Sükutla! - dedim.
Əllərim
Əllərim
ağlı, qaralı, sarılı bütün əllərə bənzər
insanlığın dünənini,
bu gününü yaşadığına.
Əllərim
özümünkülərə bənzər
ən çox -
ömrümün dünənini, bu gününü
mənimlə ortaq daşıdığına.
© Müəllif hüquqları qorunur! Mətndən istifadə etdikdə istinad mütləqdir!
