Xəyal yorğunu
Gəlin, unudaq üzümüzə gülüb
arxamızca danışanları,
zibil yeşiklərində çörək axtaran yaxşı adamları
xatırlayaq,
dünyanın bütün pisliklərindən uzaq
sərsəriləri...
onların taleyində uçurumtək açılan
tənhalıqdan danışaq,
nəvaziş göstərək
sahildə dolaşan ac köpəklərə,
parklarda yatan avarələrə,
qoxlayaq duzlu Günəşi
sübhün alatoranında,
böyründə şöngüyən köpəyin canında
dənizin vahiməsi,
aclığın zümzüməsi...
hürməyi unudub...
hürməyi unudan köpək kimi
mən də danışmağı yadırğamışam.
Günəş ümid versin bizə,
Günəşə sığınaq
öz işığımızı tapınca...
yorğunluğumuzdan danışaq dənizə,
dalğalar məlhəm çiləsin yaralarımıza,
sonra sahildə iz salsın ləpirlərim,
sonra o taqətsiz köpək
yorğun ayaqlarıyla
naxış vursun ləpirlərimə...
İppolit
Havadan Bakı-Buzovna elektrik qatarının
qoxusu gəlir,
vağzalda heç kəsi gözləməyən,
gedəsi yeri olmayan bir tüfeylinin
yuxusu gəlir,
vaqonda "İdiot"u oxuyan mən
qəfildən Knyaz Mışkinlə rastlaşıram,
çaşıb qalıram...
O zavallı xəbərsizdir
həyatın Roqojin döngəsindən,
nimdaş çantasını sinəsinə sıxıb,
fikrə gedib,
əlimi ona uzadıb deyirəm:
tanış olaq, mən İppolitəm!..
Qızılbarmaq Fatmanın məğlubiyyəti
Biz öz eqomuzun
şüursuz dustaqlarıyıq,
küçə qanunlarıyla yaşayan
məhlə uşaqlarıyıq,
zamanın ögey övladlarıyıq,
rəhmətlik Qızılbarmaq Fatma
nərdtaxtada dalbadal üç dəfə uduzanda
"Kənkan" ləqəbli qəbirqazana,
onda anladım ki, biz həm də
zamana uduzmuşuq, zamana...
Qarının yorğun gözlərində
oxudum bu məşum həqiqəti,
fələyin zərləri gözlərinin solğun işığında
elə hey "dü bir" düşürdü,
Qızılbarmaq Fatma
ona dönük çıxan əllərinə baxıb
söyürdü bəxtini, taleyini,
zərləri,
bir də, əlbəttə, kənkanı...
Əmək kitabçası
Mülayim fevral səhəri,
sübh tezdən oyanmışam,
işə hazırlaşıram
mən bəxtəvər,
toz basmış Əmək kitabçamı
çıxarıram sandıqçadan,
sevincdən uçunur əlimdə,
bəxtimə gün doğarmış mənim də,
"səhər işə, axşam evə tələsən xoşbəxtlər"dən
olacağam,
bu orucluq ayında
kiminsə duası müstəcəb olub,
Qordi düyünü açılıb
taleyimin yaxasında...
Müvəqqəti sığınacaq yerinə bənzəyir
iş otağım,
görəsən, tale mənimlə
zarafat etmir ki?!
Siqaret tüstüsünün mühasirəsində
Qəbir daşları -
kədər ağacları,
torpaq burda daş bitirir,
torpaq burda adamları itirir,
canlı başdaşına dönmüşəm
doğmalarımın məzarı başında;
ağlayan başdaşına...
Söhbətimiz uzun çəkir,
deyirəm, darıxmayın,
bu dünya siz görən deyil,
biz göydələnlər dünyasının
liliputlarıyıq,
smartfonların Novruzəlisiyik,
ötən əsrdən gələn qatarın
biletsiz sərnişinləriyikş
Atamın başdaşından siqaret tüstüsü qalxır,
tüstünün halqası
salır məni kəməndə,
cod səsini eşidirəm:
özünə gəl sən də,
nə görmüsən axı şəhərdə?
qayıt, oğul, qayıt, kəndə...
Piyadanın vəzirə çevrilməyi
Tale nədir?
İnsanın içindəki gizli xəzinə,
çoxları xəbərsiz içində daşıyır
o xəzinəni,
eləcə yaşayır, nəfəs alır yəni,
insan oğlu getmir dərinə,
ömrü qurban verir tənbəlliyinə...
Şahmat taxtasıdır həyat,
tale piyadadırsa, sən atlı ol,
vəzirə çevrilsin piyadan,
ömrün sonunda olmayasan mat,
ay evi bərbad!..
© Müəllif hüquqları qorunur! Mətndən istifadə etdikdə istinad mütləqdir!
