Əbədiyyət naminə
Aqşin Yeniseyə
Sonu olan heç nə
Diqqətə layiq deyil, məncə!
Tutaq ki, "əbədi" və "həyat" kəlməsi
Yanaşı işlənsə idi:
Nə çalardı kilsə zəngi,
Nə ziyarət edərdi bir kəs
Öz müqəddəs məbədini...
"Məbədin sükutu", əslində,
İnsanlığın süqutu deyilmi?
Hərdən xatırlayanda
Ha vaxtsa öləcəyimizi
Başımı bulayıb gülürəm.
Sonra isə fikirləşirəm:
Ölüm ömrün ironiyası
deyilmi?
Şair demişkən,
"Heç tanımadığım bir ölümün
əyninə biçilmiş bədən".
Fəqət düşündüyün qədər
sadə olmur həsrət.
"Yaşamaq" və "ölmək"
arasındakı tikanlı sərhəd.
Ən nəhayət,
hər şeyin sonu həsrət deyilmi?
Əbədi olmayan heç nə
Heç kəsə lazım deyil, şair!
Bunu məndən də yaxşı bilirsən.
Hətta, yəqin, tək qalanda,
Əbədiyyət naminə
Xəlvətcə tanrıya dua da edirsən...
Müşfiq üçün təsəlli
Açığı, Müşfiq əfəndi,
Diktatorların qaranlıq düşüncələri
sənə də əyan idi.
Bilirdin ki, gec-tez ya Nəsimitək dərin
üzülməli,
Ya da cansız bədəninin amansız
Xəzərin dərinlərində
Üzməli idi...
Əslində, öz taleyini özün seçməliydin,
Müşfiq əfəndi.
Onsuz da, arzun, məqsədin, gileyin
onlara maraqlı deyildi!
Onsuz da, qaranlıq işığın var olmadığı
yerə deyilir.
Fəqət fikir eləmə,
salma ürəyinə çox şeyi.
bir gün günəşin qızıl şəfəqləri
Qırmızı-qaranlığın gözünü tutdu,
üzünə duranları tarix özü də unutdu!
Nostalgiya
Sonuncu elegiya
Keçmiş yox,
köhnə xatirələrçün
darıxırıq bəzən.
Ax, nə xoşbəxtmişik
keçən ilki dünən...
Adını bilmədiyimiz bütün illüziyaları
"nostalgiya" - adlandırırıq
Heyif, xoşbəxtliyi
fərqli-fərqli ünvanda axtarırıq.
Əslində, o yox idi və
heç vaxt da olmamışdı.
Əslində, dünən də xoşbəxt deyildik,
elə bu gün də...
Sadəcə dünən daha yaxşı idik
bu gündən...
Ey, sən!
Qorxutma, məni getməklə...
Qorxutma, məni gözdən itməklə...
Onsuz hamı getdi tərk edilmiş şəhərə...
Heç sən də gəlmə.
...nə nostalgiya ol,
nə də keçmişimə zəhər qat!
Əgər haçansa gələsən,
mənə bir qutu siqaret al...
© Müəllif hüquqları qorunur! Mətndən istifadə etdikdə istinad mütləqdir!
