Bugünkü söhbətdaşımız - dünya ədəbiyyatının parlaq nümayəndəsi, beynəlxalq səviyyədə tanınmış alban-Amerika şairi, ədəbiyyat tənqidçisi və tərcüməçi, Protonizm nəzəriyyəsinin banisi, fəlsəfə elmləri doktoru, professor, bir çox beynəlxalq mükafatların sahibi - Gjeke Marinajdır.
- Albaniyada keçirdiyiniz uşaqlıq illəri ilə ABŞ-dakı yaradıcı həyatınızı müqayisə etdikdə, daxili aləminizdə hansı fərqləri hiss edirsiniz? İki müxtəlif mədəni kontekstin sizin şəxsiyyətinizə və bədii yaradıcılığınıza təsirlərini necə qiymətləndirirsiniz?
- Daxilimdə iki mənzərə daşıyıram. Birincisi - Malesia e Made dağlarının daşlı sükutudur ki, bu sükutun öz sintaksisinə malik olduğunu, küləyin isə həm şahid, həm də gənc şairin ilk poetik ifadələrinin redaktoru funksiyasını yerinə yetirə biləcəyini mənə öyrətdi. O dövrün Albaniyası məhdudiyyətlərin məktəbi idi - siyasi, iqtisadi və leksik məhdudiyyətlərin. Ehtiyatkarlıq nitqimizi formalaşdırırdı; metafora isə yalnız bədii seçim deyil, həm də sığınacaq idi. Hətta ilk açıq risklərim - "Atlar" haqqında şeirimdə olduğu kimi, tarixə toxunan o cəhdlər mənim daxili aləmimi hər cümlənin arxasında at nallarının səsini eşitməyə, bir obraz üzərində tarixin təzyiqini duymağa öyrətdi.
İkinci mənzərə isə Amerika səhifəsidir - geniş, çoxsəsli və bəzən çaşdırıcı dərəcədə sərbəst. Burada "mən" anlayışının öz lüğəti, öz dialektləri var. Xarici senzorlardan azad olan daxili dünya artıq öz diqqət və məsuliyyət etikası ilə yaşamalıdır. Mən bunu "Protonizm intizamı" adlandırıram: istər mətn, istər həyat, istər mədəniyyət olsun - başlanğıcı canlı olandan götürmək; "inkarın elektron"undan çox, "möhkəm proton"u üstün tutmaq; sorğudan həqiqətə doğru, dağıtmaq yox, qurmaq niyyəti ilə irəliləmək.
Odur ki, bu fərq qəti bir ayrılıq deyil, bir növ, yenidən köklənmədir. Albaniya mənə şifahi yaddaşın ritmini və hər sözdəki mənəvi məsuliyyəti verdi; Amerika isə həmin ritmi müxtəlif səslərlə yoxlamaq və üfüqü genişləndirmək imkanı. Əslində, mənim daxili dünyam indi iki hal arasında hərəkət edir: dağların sərt işığından öyrəndiyim ayıqlıq və sinif otaqlarında, redaksiya masalarında formalaşan səxavət - orada kitab və söhbət pasportun icazə verdiyindən daha uzağa gedə bilir. Hətta son işlərimdə - nəfəs və ölçü ustadı kimi atlar yenidən qayıdanda - hər iki coğrafiya var: sərhədin nizamlı ürəyi və açıq düzənliyin araşdırıcı addımı.
Əgər bu dəyişimi bir cümlə ilə ifadə etməli olsam: albaniyalı uşaq mənanın içində sağ qalmağı öyrəndi, amerikalı yazıçı isə onu böyütməyi öyrənir.
- Humanizm sizin poeziyanızda əsas mövzulardan biridir. Bu günün dünyasında sizcə, insanlığın ən böyük mənəvi boşluğu nədədir?
- Ən çox rastlaşdığım şey - siniflərdə, oxuculardan gələn məktublarda və güzgü qarşısında - vicdanla müşayiət olunan diqqət aclığıdır.
Bizdə fikir və istəklərin çatışmazlığı yoxdur; əksinə, çatışmayan şey, bir başqasına yetərincə diqqətlə baxa biləcək, beləliklə də, şəfqətin məsuliyyətə çevrilməsinə imkan verəcək intizamlı baxışdır. Elə buna görə də, Protonizmə görə, mən hesab edirəm ki, tənqid və söhbət əvvəlcə bir əsərdə və ya bir insanda estetik, intellektual və əxlaqi baxımdan həyat verən nələr varsa, onlardan başlamalıdır, sonra isə çatışmazlıqları sadalamaq lazımdır. Boşluq, sadəcə, iman və ya sevgi yoxluğunda deyil; bu, baxmaq, dinləmək və sonra qurmaq bacarığını itirmiş bir etik duyğunun solmasıdır.
- Belə demək olarmı ki, məhz bu həyat təcrübələri sizi Protonizm nəzəriyyəsini formalaşdırmağa sövq edib?
- Əlbəttə. Çünki Protonizm seminar otağında yaranmayıb; o, böhranlardan süzülüb ortaya çıxıb. Post-kommunist Albaniyasında mən sözün necə həm bədəni təhlükəyə ata, həm də bir xalqı oyada biləcəyini öyrəndim. "Atlar" şeirim ictimaiyyətə çıxanda, avtoritar "sürü instinkti"nə qarşı satirası həm gizli alqışlarla, həm də rəsmi qəzəblə qarşılandı. O hadisə mənə göstərdi ki, dil insan ləyaqətini, ya əsarətdə saxlaya, ya da azad edə bilər. Sonrakı dağlardan qaçışım - qorxu, qətiyyət və "biz" deməyin qiymətini öyrədən bir təhsil - mənə daim bir sual qazandırdı: hansı tənqid həyatın yaşamasına kömək edir?
Amerikaya çatanda mən başqa bir qütblə qarşılaşdım: burada intellektual müzakirələrdə bəzən hər şeyi tənqid etmək və dağıtmaq dərinlik hesab olunurdu. Çoxlu rəy və məqalə gördüm - ritorik baxımdan parlaq, amma sosial baxımdan sonsuz dərəcədə sönük. Belə tənqidlər tənqidçinin parıltısını artırır, amma əsərin oxucu və mədəniyyət üçün mümkün xidmətini azaldırdı. Protonizm bu vəziyyətə bir düzəliş kimi meydana gəldi: tənqidçidən tələb edən bir metod - əvvəlcə mətnin ən davamlı, həyat bəxş edən elementlərindən başlamaq, sonra isə onun sərhədlərinə keçmək, beləliklə, hökmü nümayiş yox, mədəni məsuliyyət aktına çevirmək.
Formal olaraq, Protonizm beş əsas istiqamət üzərində formalaşıb - protonizmioitika, bərpa, araşdırma, həqiqət və əxlaq - hər biri bir əsərdə estetik, intellektual və əxlaqi baxımdan həyat verən elementlərə diqqəti yönəltmək üçün nəzərdə tutulub, sonra isə çatışmazlıqlar ölçülür. Məqsəd sadəlövh tərif deyil; məqsəd, inkarın asan cazibəsinə müqavimət göstərən nizamlı diqqətdir.
- Bununla belə, müxtəlif mədəniyyətlərdən olan oxucular Protonizmi fərqli qəbul edirlər. Məsələn, sizin nəzəriyyəniz Şərqdə və Qərbdə necə qarşılanır, aralarında fərqlər varmı?
- Əslində, "çəki mərkəzi" eynidir, fərq yalnız orbitlərdədir. Əgər bir fərqdən danışmaq lazımdırsa, bu, ton fərqidir, mahiyyət fərqi deyil: Şərqdə Protonizm çox vaxt tədris və davranış etikası kimi qəbul olunur; Qərbdə isə o, çoxsəsli tənqid içində fəlsəfi bir mövqe kimi müzakirə edilir və ondan çıxış edilir. Hər iki yol eyni məqsədə xidmət edir: mətndə həyatın başladığı nöqtədən başlamaq və ehtiyatla həqiqətə doğru irəliləmək.
- Məncə, oxucularımızın çoxu bilir ki, Protonizm ədəbiyyatda "müsbətlik" anlayışını vurğulayır. Amma sənət böyüklüyü qaranlıq, ağrı və faciə ilə üzləşmədən mümkündürmü?
- Protonizmdə "müsbətlik" qaranlığı inkar etmək deyil; intizamlı işıqla qaranlığa daxilolma andıdır. Böyük sənət əzabdan üz çevirmir - o, daha uzun, daha dəqiq və daha məsuliyyətli baxır. Az öncə dediyim kimi, Protonizm tələb edir ki, tənqidin ilk addımı əsərdə həyat bəxş edən cəhətlərə yönəlsin, uğursuzluqları ölçməzdən əvvəl. Qaranlıq hər mərhələdə mövcuddur, amma heç vaxt son məqsəd deyil; o, aydınlığın yonulduğu materialdır.
- Ədəbiyyat üzrə Nobel mükafatına bir neçə dəfə namizədliyiniz və bu gün də potensial namizəd kimi tanınmağınız, bəzi tənqidçilərin bu mükafatın siyasi amillərlə təsirləndiyini düşünməsinə səbəb olub. Sizin fikrinizcə, siyasət - əgər ümumiyyətlə - həqiqi ədəbi ifadənin dəyərini və gücünü qiymətləndirməkdə nə dərəcədə rol oynamalıdır?
- Mükafatlar hava hadisəsidir, ədəbiyyat isə iqlim. Mən sürət əsrində kitabları xatırlayan hər bir quruma minnətdaram, amma ədəbiyyatın dəyərini institutların küləyindən asılı bir referendum kimi görmək istəmirəm. Biz mədəni institutların tarixdən kənarda dayandığını iddia edə bilmərik: onlar həm işıq saçır, həm də kölgə salır.
Bəs ədəbiyyatın gücünü necə ölçməliyik? Əvvəlcə əsərin oxucuda və cəmiyyətdə nə qurduğuna baxmaq lazımdır - qavrayışın aydınlığı, vicdanın genişlənməsi, düşüncənin daha tələbkar musiqisi - və sonra bu qazancları həqiqət və zaman qarşısında sınamaq. Siyasi təsir bəzən görünürlüyü sürətləndirə bilər, amma davamlılığı təmin edə bilməz.
- Müasir ədəbi mənzərədə romanlar və hekayələr daha çox oxucu cəlb edir, poeziya isə daha dar bir çevrəyə xitab edir. Sizcə, poeziyanın gələcəyi necə olacaq?
- Poeziyanın heç vaxt çoxluğa ehtiyacı olmayıb - onun ehtiyacı intensivliyə olub. Roman çox zaman izdiham toplayır; şeir isə vicdanı tərbiyə edir. Mən poeziyanın gələcəyini dəqiqlik və mövcudluğun birliyində görürəm - elə bir dil kimi ki, sürətlə səs-küyləşən dünyada insan ölçüsünü bərpa edir. Bu gələcəyi üç meyil formalaşdıracaq:
Səsə qayıdış.
Formanı itirmədən formatlararası keçid.
Etik tənqid - mədəni oksigen kimi.
Məncə, poeziyanın oxucu auditoriyası az qalacaq, amma onun təsiri daha dərin və nəticəli olacaq. Onun "səlahiyyət dairəsi" hələ də çox genişdir.
- Yapon haikusu, ərəb qəsidəsi, türk dastanı, yunan tragediyası - bu qədim janrlar müasir poeziyanı necə zənginləşdirə bilər?
- Bu formaların hər biri hələ də insan halına mükəmməl köklənmiş qədim musiqi alətidir. Haiku qısalığı idrak forması kimi təqdim edir - dəqiqlik və mövsümi şüur vasitəsilə. Ərəb qəsidəsi itirilən istiqamətə, oradan da ictimai təsdiqə doğru bir hərəkət modelidir - bizə göstərir ki, məhdudiyyət bəzən genişlik yarada bilər. Türk dastanı (albaniyalı dastanlara bənzər şəkildə) soy, təbiət və qanunu birləşdirir, müasir poeziyaya "biz" sözünü "mən"i itirmədən saxlamağı öyrədir. Yunan tragediyası isə dramaturji zəkaya - xorun qarşılıqlı oyunu, tanıma, katharsis və barışmazları səhnəyə çıxarma cəsarətinə sahibdir, amma onları zorla barışdırmır. Bu ənənələrin hamısını birləşdirən formaya düşüncə kimi sədaqətdir.
- Müasir ədəbiyyatşünaslığın ən böyük zəiflikləri nələrdir?
- Üç təkrarlanan qüsur var:
İnkarı metod kimi qəbul etmək
Qavrayışdan çox, nümayişə yönəlmək.
Məsuliyyətsiz etika.
Çoxlu tənqidlər mətndəki ən zəif nöqtədən başlayır, orada tonqal qurur; şəxsiyyət oyununu qavrayışla səhv salır; mənəvi dili qayğıdan ayırır.
Çarə isə intizamlı diqqət ardıcıllığıdır: mətndə həyatın başladığı yerdən başlamaq, onun ən yüksək cəhdini bərpa etmək, sorğulamaq, həqiqətə qarşı sınamaq və yalnız bundan sonra etik mühakiməyə keçmək.
- Müasir oxucular ədəbi əsərlərdə ən çox nə axtarır: mənəvi sakitlik, həqiqət, yoxsa süjet?
- Oxucular yön tapmaq üçün gəlirlər. Süjet - zaman içində ardıcıllıq, həqiqət - reallıqla təmas, mənəvi sakitlik isə insani sükutun təzyiqidir. Ən təsirli kitablar bu üç elementi bir-birinə hörür, elə bir diqqət nizamı yaradır ki, qavrayış yaşanıla bilən bir hal alır.
- Gələcəkdə bəşəriyyətin sizdən hansı ədəbiyyatı gözlədiyini düşünürsünüz?
- Əgər mən insanlığa faydalı olmaq istəyirəmsə, gələcək kitablarım aydınlıq gətirməli, təsəlli verməli, mürəkkəblik qatmalı və öhdəlik daşımalıdır. Aydınlıq - dəqiq cümlələrlə; təsəlli - cəsarəti möhkəmləndirməklə; mürəkkəblik - incəlikləri bərpa etməklə; öhdəlik - dili ictimai xidmət kimi dəyərləndirməklə. Formal baxımdan bu o deməkdir ki, şeirlər həm qulaqda, həm səhifədə yaşamalıdır; nəsr parıltısız, lakin istiliklə dolu olmalıdır; tənqid isə, bir növ, qəyyumluq kimi davranmalıdır.
- XXI əsrin ən böyük mənəvi böhranı nədədir, sizin fikrinizcə?
- Ən dərin böhran - diqqətsizlikdir; yəni insan baxışının o qədər zəifləməsidir ki, artıq heç nə onun diqqətini yetərincə cəzb edə bilmir və mənalı hala gəlmir. Diqqət dağılarsa, vicdan da onunla birlikdə çökməyə başlayır. Bunun dərmanı isə nizamlı varlıqdır - görmək və demək vərdişlərini elə tərbiyə etmək ki, təcrübəyə yenidən çəkisi və dəyəri qaytarılsın. Ədəbiyyatın vəzifəsi bu diqqəti vicdanla birləşdirərək öyrətməkdir.
- Sufi ədəbiyyatının əsas ideyası "nəfsin saflaşdırılması və mənəviyyatın ucaldılması"dır. Müasir ədəbiyyat bu Sufi ruhundan məhrumdurmu?
- Əgər Sufi ruhundan məqsədimiz qəlbin aydınlığına doğru nizamlı bir səyahətdirsə, bəli, müasir ədəbiyyat bəzən bunu səs-küy və nümayiş arasında unudur. Sufi modelinə görə dil - xatırlamaq və məsuliyyət daşımaq vasitəsidir. Protonizm isə bu meyli əsərdə həyatverici olan nöqtədən başlayaraq, araşdırma yolu ilə həqiqətə doğru irəliləmək və qayğı etikası ilə davranmaqla birləşdirir.
- Qloballaşan dünyada gənclər sürətli informasiya axınında yaşayırlar. Onları necə yenidən klassik, əbədi ədəbiyyatla birləşdirmək olar?
- Klassikanı daha gur səsləndirməyə ehtiyac yoxdur - onu daha yaxın etmək lazımdır. Həyatdan başlayın, bioqrafiyadan yox. Qədimi təcili olanla qoşalaşdırın. Formanı düşüncə üsulu kimi öyrədin. Böyük evlərə kiçik qapılardan daxil olun. Protonist oxumağı məşq edin. Yaddaşı yenidən dəbə çevirin. Tərcümə edin - aid olmaq üçün. İctimai ayinlər qurun. Axına uyğun dizayn edin, amma dərinliyi çatdırın. Və həqiqətən, vacib olanı ölçün - dəyişimi, xırdaçılığı deyil.
- Bu gün süni intellekt həyatımızın, demək olar ki, hər sahəsinə nüfuz edib. Sizin fikrinizcə, bu texnoloji inqilab insan yaradıcılığını və düşüncənin mənəvi dərinliyini necə dəyişir?
- Hər yeni alət diqqətin öyrənilmə qaydasını yenidən yazır. Süni intellekt - ən yaxşı halda - baxış dairəmizi genişləndirə bilər: səsləri yenidən üzə çıxarmaq, arxivləri yan-yana gətirmək, fərqinə vara bilməyəcəyimiz nümunələri modelləşdirmək imkanı yaradar. Bu cür istifadə olunduqda, o qavrayışın əvəzi deyil, onun dayağı olur - kitabxana və ya mikroskop kimi duyğularımızı genişləndirən vasitə. Təhlükə maşının ağlında deyil, bizim görmək və demək əzələlərimizi tənbəlliyə təhvil verməyimizdədir. Rahatlıq bizi mühakiməni cilalayan zəhmətdən imtina etməyə sövq edir.
Yaradıcılıq baxımından, süni intellekt qədim bir həqiqəti kəskinləşdirir: forma - təzyiq altında verilən seçimdir. Qaralamalar sonsuz və ani olduqda, sənətkarın işi daha çox seçmək və vicdanla davranmaq üzərində cəmlənir. Nəyi saxlayacaqsınız və niyə? Hansı cümlə reallığın ağırlığını daşıyır, hansı ehtimalın parıltısını? Mətn bollandıqca, etik məsuliyyət də bir o qədər dəqiqləşməlidir. Böyük əsərləri fərqləndirəcək şey artıq yenilik deyil, seçimin dürüstlüyü olacaq, yəni insan ağlının alətlərin çağırdığı materialı necə və nə məqsədlə düzənlədiyi.
Ruhani baxımdan, bu inqilab - varlığın sınağıdır. Əgər süni intellektə büt kimi yanaşsaq, ikinci dərəcəli baxışların toplayıcısına çevriləcəyik; daxili dünyamız xəbər lentinə bənzəyəcək - məşğul, məlumatlı, amma çəkisiz. Amma ona nizamlı alət kimi yanaşsaq, düşüncəyə dərinlik verən yavaş mərasimlər üçün zamanı xilas edə bilərik: tələsmədən oxumaq, cümlə həqiqəti deyənədək düzəliş etmək, bir insanı o qədər dinləmək ki, qayğı məsuliyyətə çevrilsin. Protonist baxımdan: alətin dəstəkləyə bildiyi həyatverici tərəfdən başlayın (daxiletmə, nümunə, imkan), sonra sorğu ilə həqiqətə doğru gedin və sonda yalnız insanın verə biləcəyi etik hökmə çatın.
Ona görə də mən maşından qorxmuram; mən unutqanlığımızdan qorxuram. Çəkic heykəli yaratmır - o, sadəcə, onun yaranmasına şərait yaradır. Süni intellekt çəkic olsun. İnsan isə hansı fiquru, kim üçün və nəyin bahasına oyacağını bilən əl olsun.
Dilimizə uyğunlaşdırdı: Əsəd Cahangir
Söhbətləşdi: Cahangir Namazov
© Müəllif hüquqları qorunur! Mətndən istifadə etdikdə istinad mütləqdir!
